داستان کوتاه عاشقانه

دختر: می دونی! دلم… برای یک پیاده روی با هم… برای رفتن به مغازه های کتاب فروشی و نگاه کردن کتاب ها… برای بوی کاغذ نو… برای راه رفتن با هم شونه به شونه و دیدن نگاه حسرت بار دیگران… آخه هیچ زنی نیست که مردی مثل مرد من داشته باشه! پسر: آره می دونم… می دونم… دل من هم تنگت شده… برای دیدن آسمون زیبای چشمات… برای بستنی های شاتوتی که باهم می خوردیم… برای خونه ای که توی خیالمون ساخته بودیم ومن مرد اون خونه بودم….! دختر: یادت هست همیشه می گفتی به من می گفتی “خاتون” پسر: آره… واسه این که تو منو یاد دخترهای ابرو کمون دوران قجر می انداختی! دختر: ولی من که خیلی بور بودم! پسر: آره… ولی فرقی نمی کنه! دختر: آخ چه روزهای خوبی بودن… چقدردلم هوای دستای مردونه ات رو داره… وقتی توی دستام گره میشدن… مجنون من… پسر: … دختر: چی شد چرا هیچی نمیگی؟ پسر: … دختر: منو نگاه کن ببینم! منو نگاه کن… پسر: … دختر: الهی من بمیرم… چشات چرا گریه دارن… فدای توبشم… پسر: خدا… نه… (گریه( دختر: چرا داری گریه میکنی؟ پسر: چرا گریه نکنم… ها؟ دختر: گریه نکن دیگه … من دوست ندارم مردم گریه کنه…جلو این همه آدم… بخند دیگه… زود باش بخند… پسر: وقتی دستات رو کم دارم چطوری بخندم؟کی اشکامو پاک کنه … دختر: بخند ای همه داستان عاشقانه زندگی من … و گرنه من هم گریه خواهم کرد… پسر: باشه… قبول… تسلیم… گریه نمی کنم… ولی اصلا نمی تونم بخندم دختر: آفرین! حالا بگو برای کادو ولنتاین چی واسم خریدی؟ پسر: آخه توکه میدونی من از این داستان ها خوشم نمیاد… ولی امسال برات یک هدیه خوب آوردم… دختر: چی…؟ زودباش بگو بهم دیگه… آب از لب و لوچه ام آویزون شده … پسر: … دختر: باز که ساکت شدی؟ پسر: برات… کادو… (هق هق گریه)… برات ی